اینسیاستگذاری فرهنگی از کجا آب میخورد؟

در سال ۱۳۸۸ هجری شمسی، سونگ ایل گوک به ایران دعوت شد و در ۲۷ام مرداد ماه در یک نشست خبری با حضور مدیرکل ال جی در ایران و رئیس هیئت مدیره گلدیران شرکت کرد. هیچوقت هم درست نمیشود و هر سال همین است. یکی از دلایلش این است که مدعیترین مسئولین فرهنگی هم هیچوقت دغدغه این مسائل را نداشتهاند. یکی از دلایلش این است که مدعیترین مسئولین فرهنگی هم هیچوقت دغدغه اینمسائل را نداشتهاند.

من میگویم اگر این اتفاق هم بیفتد، هیچ اشکالی ندارد. این اتفاق سران بویو را معترض می سازد. درباره نقش رسانهها در این وضعیت گفتیم. در مورد تئاتر و موسیقی هم همین است. چندوقت بعد هم همینها میشوند تصمیمگیران آینده سینمای ایران. نتیجهاش این شد که در مقطعی، موسیقی پاپ به جشنواره فجر آمد و بعد هم رقابتی شد و بعد همین اوضاع شد. اما همیشه این نقد به وزارت ارشاد و سازمان سینمایی وارد بوده که چرا همیشه دبیران جشنواره را از طیفی انتخاب میکنیم که خیلی سبقهای در سینما و دغدغهای در فرهنگ ندارند. ببینید ما انقلاب کردیم که در درجه اول موسیقی بومی و فرهنگی خودمان رشد کند و بهترین نوع موسیقی فرهنگی و ایرانی و هویتی خودمان در صدر بنشیند و مورد توجه باشد.

ما که نمیتوانیم تمام امکانات و بودجهها را تامین کنیم بعد یک عدهای شبه ستاره و شبه هنرمند بیایند از امکانات استفاده کنند و جایزه هم بگیرند! از طرف دیگر در برخی دورهها در جشنواره فجر کسانی که دبیر شدند فکر میکردند دارند خیلی به جامعه فرصت میدهند و گفتند راه را برای جوانها و کارهای نو باز کنیم.

اگر دغدغه برخی از مسئولین فرهنگی، هویت و فرهنگ اصیل و ارزشهای انقلابی ما بود که اصلا اوضاع اینطور نبود. تولید آثاری که متناسب با شعور و شئونات فرهنگی و تاریخ و تمدن ما باشد، خود همین هم ارزش دارد و در واقع در جشنواره فجر و مناسبت پیروزی انقلاب اسلامی، اینها میگنجند.

دیدگاهتان را بنویسید